In Zweden vandaag voor de NAVO-Ministersbijeenkomst van Ministers van Buitenlandse Zaken. En er is iets krachtigs aan het feit dat Zweden gastheer is, want vier jaar geleden was Zweden geen NAVO-lid. Het trad toe volledig uit eigen vrije wil, zonder enige druk, als een soevereine democratische keuze. Vandaag verwelkomt het ons. Dat alleen al is een van de duidelijkste gevolgen van Poetins oorlog van agressie: meer NAVO, meer Europa, meer eenheid. Het tegenovergestelde van wat Moskou beoogde.
België staat weer op het podium. Ons land heeft een aanzienlijke verhoging van de defensie-uitgaven doorgevoerd, een van de grootste onder alle bondgenoten. Maar dit gaat niet over cijfers in een rapport. Het gaat over wat we samen doen om onze burgers te beschermen. Belgische troepen versterken de oostelijke flank van de NAVO in Roemenië. Belgische gevechtsvliegtuigen hebben de afgelopen jaren het luchtruim boven het Arctische gebied en de Baltische staten beveiligd. Een vaartuig van de Russische schaduwvloot werd onderschept voor onze kust. Een mijnenveger is ingezet in de Middellandse Zee, klaar om deel te nemen aan de defensieve coalitie onder leiding van Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk in de Straat van Hormuz.
Eén ding heb ik mijn collega's nadrukkelijk meegegeven: onze eenheid is onze sterkste troef. De enigen die baat hebben bij het schouwspel van verdeeldheid binnen het Bondgenootschap, zijn degenen die met popcorn toekijken in het Kremlin en in Teheran. Dat genoegen mogen we hen niet gunnen.